"Δυό - δυό..." Μοναχός Καπουτσίνος

«δεν μπορείς να μείνεις μόνος, δεν έμαθες ποτέ, και δεν αντέχεις να μείνεις μόνος. Είσαι γεμάτος ανασφάλεια γι’ αυτό και δε μένεις μόνος».

μόνος

καμιά φορά νιώθεις χαμένος. Χαμένος σε σκέψεις. Το κακό που σε βρήκε είναι ότι κατάλαβες πως έχεις το δικαίωμα στην επιλογή. Άνθρωποι που έχουν βρεθεί σε αδιέξοδα, πραγματικά αδιέξοδα, εδώ γελάνε, αλλά για τους περισσότερους ανθρώπους το δικαίωμα της επιλογής δημιουργεί την αίσθηση που έχει ο φελλός όταν μπαίνει το τιρμπουσόν. Σιγά σιγά καταλαβαίνεις τη φυσιολογική ροή των πραγμάτων. Έχεις τα δεδομένα, κάνεις μια επιλογή και περιμένεις να δεις που θα σε βγάλει. Όταν όμως είσαι για παράδειγμα Δίδυμος με ωροσκόπο για παράδειγμα Καρκίνο (μέχρι και στ’ άστρα θα το ρίξω) είναι δύσκολο αυτό το «περιμένεις». Παρ’ όλ’ αυτά ανεξάρτητα απ’ τις συναστρίες παραμένεις ένας ακόμη άνθρωπος, ένας ακόμη νους, που πρέπει να υποταχθεί στους νόμους της ανθρώπινης φύσης. Δαγκωμένες γλώσσες, νύχια, μαλλιά τραβηγμένα, καρδιές σπασμένες, μάτια ορθάνοιχτα με τα φώτα κατάκλειστα. Η ευθύνη είναι ένα πιάτο που τρώγεται ωμό, με μπουκιές μεγάλες ταισμένο, αμάσητο. Θα σκάσεις και θα το φας.

σωστό ή λάθος. Έχει μεγάλη πλάκα να βλέπεις παιχνίδια γνώσεων κι ερωτήσεων. Να πω την αλήθεια μου χουν λείψει, ποιος δε θα θελε να ξαναδεί κάποιον που «θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;». Εκείνη την ώρα που περίμενες "το τέρας" να δώσει τη σωστή απάντηση, κι ανέβαζες το volume της τηλεόρασης για ν’ ακούσεις την ατμοσφαιρική μουσική, κι έκοβες με το μαχαίρι την ένταση στο δικό σου το σαλόνι. Εκεί όμως συμπάσχεις με τον παίκτη στην οθόνη, αλλά αν κάνει λάθος τι έγινε; Αν είχε μαξιλαράκι θα πάρει κάποια λεφτά θα πάει σπίτι του. Αν όχι τι να κάνουμε…(;)

εδώ όμως το μαξιλαράκι φεύγει. Ο παίχτης είσαι εσύ. Και δεν μπορείς να «σε δεις» σε καμιά οθόνη.

πρέπει να χαρείς, πρέπει πραγματικά να χαρείς, να αισθανθείς ευτυχισμένος, όταν μπορέσεις να σηκώσεις τα μάτια σου, να κοιτάξεις όλους αυτούς που σ’ έβγαλαν ανασφαλή, ανήμπορο, και να τους πεις, ότι πολύ απλά… αγαπάς. Με τα λάθη σου και τα καλά σου, γεμάτος βλακεία, με κάποιο μαγικό τρόπο, βρήκες στον πίνακά σου την ασφάλεια, δεν ξέρεις ακριβώς πότε, δεν ξέρεις ακριβώς πως, αλλά έμαθες ν’ αγαπάς. Σου συνέβη αυτό το κακό, κι αποφάσισες να πέσεις με τα μούτρα στη merenda. Κανείς στη θέση σου δε θ' αντιστεκόταν...

«είναι ωραίο να σ’ έχω ανάγκη. για την ακρίβεια είναι ωραίο που έχω ανάγκη να σε φροντίζω. να σε νταντεύω. να σε ζορίζω. να σε παίρνω αγκαλιά. να σε σφίγγω πιο πολύ απ’ όσο θέλεις, κι εσύ να θέλεις πιο πολύ. ξέρω τι χρειάζεσαι. τουλάχιστον μέχρι τώρα, σήμερα. αύριο μπορεί να μη θέλεις πια. Ή μπορεί να μη θέλω εγώ.  ξέρω πότε πρέπει να σ’ αφήσω. όπως με γνώρισες, με μαεστρία να βγαίνω μπροστά στο φως, να προσπαθώ να λάμψω. τώρα ψάχνω πίσω απ’ την κουίντα, δε φαίνομαι, ψάχνω. και πάλι όμως αγαπώ. δεν μπορώ να το ξεχάσω. ξύπνησε, έγινε, δεν πάει πια αλλιώς».

δε θα σε καταλάβουν. Και δεν πρέπει να περιμένεις να σε καταλάβουν, όπως δεν πρέπει να περιμένεις πως κάποιος μάγος θα σου πει τι είναι σωστό ή τι είναι λάθος. Ξέρεις μόνος σου, πότε πρέπει να πάρεις «την πρώτη ατάκα» και πότε πρέπει να βγεις, να πας στο παρασκήνιο, ν'αλλάξεις έργο, γιατί πολύ απλά έτσι σου πρέπει. έτσι θέλεις. βγες και πάνε στο σκοτάδι, μην «κλέβεις» το φως που τόσο όμορφα πέφτει πάνω στο άλλο πρόσωπο. όμορφο πρόσωπο.

το ποτήρι είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Έτσι είναι. Απ' τη μια είσαι συναισθηματικά ανάπηρος, λειψός. Απ’ την άλλη με κλεφτές ματιές, άνθρωποι συνεννοούνται σαν να σου λένε «ξέρω… ξέρω τι σκέφτεσαι… ξέρω πως σκέφτεσαι… σσσ (κρυφό χαμόγελο) ... μεταξύ μας θα μείνει… οι άλλοι θα γελάσουν…»

Δεν πρέπει ποτέ κανείς να απολογηθεί γιατί ανακάλυψε μέσα του πλεόνασμα συναισθημάτων. Πολλές φορές συμβαίνει. Το ποτήρι ξεχειλίζει, δε σου φτάνουν οι εικοσιτέσσερις ώρες της μέρας για να βγάλεις όλο αυτό που έχεις μέσα σου. Το να επιδιώκεις να είσαι με κάποιον, δε σημαίνει απαραίτητα πως έβαλες την ψυχή σου σε αναπηρικό καροτσάκι. Πολλοί θα προσπαθήσουν να σε «καθίσουν», τουλάχιστον μια ακόμα φορά πρέπει να σηκωθείς και να τους δείξεις το δρόμο. Όποιος θέλει, ακολουθεί.

Δ.


υ.γ.: όλα τα παραπάνω, συνοδεύονται άψογα από ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, αν και γράφτηκαν σε κατάσταση απόλυτης νηφαλιότητας. Προσφέρονται επίσης για άφθονο γέλιο, σαρκασμό ή λάσπη. Επίσης τίποτα απ’ όσα βρίσκονται παραπάνω δεν είναι αντιγραφή, παραπομπή ή λόγια άλλου. Αυτό για να ορίσουμε την τροχιά της λάσπης. Ξεκάθαρα… εδώ!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Στήλες 1144347523800500077

Δημοσίευση σχολίουDefault Comments

emo-but-icon

ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΧΥΜΟΙ

DUST AND CREAM

DUST AND CREAM

H ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΗΘΕΙΑ !

item